Er kwam nogal wat hemelwater uit de lucht deze winter.


Dat we in het najaar zo nu en dan een enorme hoosbui hebben of er in de winter een flink pak sneeuw valt, waardoor je een paar dagen ingesneeuwd zit, is normaal. Dat maakt het leven afwisselend en soms even spannend. Maar dit jaar was het toch wel erg gortig!
Het begon eind oktober. Een donderende onweersbui met een enorme wolkbreuk veranderde La Frayssinette van “een huis aan een riviertje met watervallen” in "een waterval met een rivier waar huisjes in drijven”.

Wij waren niet thuis en zaten 80 kilometer verderop in een restaurant van een prachtig schouwspel van donder en bliksem te genieten. Maar voldaan en uitgerust, konden we, toen we terug kwamen, er meteen weer tegen aan. 
Eén badkamer was vol modder water gelopen, dat had Judith die op ons huis paste gelukkig al leeg geschept. Twee houten chaletjes aan het eind van het terrein hadden zich verplaatst. Niet zo erg dat we ze niet meer terug konden vinden of dat ze helemaal scheef hingen, maar ze stonden er duidelijk anders bij dan vóór we op vakantie gingen. Overal er omheen was grond weggeslagen en waren de trapjes verdwenen. 
Op andere plekken waren paden tot beken uitgehold en wel 50 cm dieper geworden met de typische onregelmatige rotsbodem van een rivier bedding. Dus je begrijpt wel waar wij in het najaar mee bezig waren. Dagen lang hebben we grond gereden om uitgesleten riviertjes weer tot begaanbare paden te maken. 
Bij de cabanes hebben we een betonnen fundering gestort om ze voor een volgende keer meer op hun plaats te houden. Toen we daar mee klaar waren, konden we eindelijk beginnen met het maken van een spiraalvormig voetenbad, wat we dit najaar gepland hadden. Dat begon al aardig vorm te krijgen, totdat het eind november weer begon te regenen. Nou ja, zeil erover, dan gaan we wel weer verder zodra het een paar dagen droog is. 

Het is nu eind maart en dat zeil zit er nog steeds overheen! Soms konden we er wel weer even aan verder werken, maar de afgelopen vier maanden, was er, ofwel veel regen, ofwel het was droog met soms zelfs een zonnetje, maar dan was er te veel nachtvorst om buiten met cement te werken. 

In het begin hebben we aan het eind van de dag soms zelfs een electrisch kacheltje onder het zeil gezet om bevriezing 's nachts te voorkomen. Daarna hebben we het maar geaccepteerd, dit is gewoon een pet winter om aan een voetenbad te werken. Pas de laatste week hebben we de draad weer opgepakt. 
Twee april hebben we al de eerste wandelaars, helaas is het dan nog niet af. Als het weer in april mee werkt, kunnen in mei de eerste wandelaars hopelijk hun heet gelopen voetjes in het nieuwe bad laten afkoelen. Wat er nog meer uit de lucht is gekomen vertel ik volgend jaar, want daar kan ik inmiddels wel weer een paar A4 tjes over vol schrijven.


Peggy Spijkerman

Bestel ons boek


Nieuwsbrief

Klik hier voor Nieuwsbrief


Vertel 't een vriend

Franse Valleientocht

Op Facebook




Heeft u Google Earth geinstalleerd?

Klik dan hier.




        
Wij zijn sponsor van Stichting Tamsarya en 

straatkinderen van Kathmandu

Copyright © 2012. All Rights Reserved.